مدعيان مهدويت

طبق مدارک متعدد میرزا علی محمد از سال ۱۲۶۰ هجری قمری در 25سالگی تا سال ۱۲۶۴ تنها ادعای بابیت کرد ، و در اواخر سال ۱۲۶۴ ادعای قائمیت نمود، یعنی اظهار داشت که من همان حضرت قائم ومهدی و امام زمان هستم .

 میرزا جانی بابی در کتاب نقطه الکاف ، در صفحه 252، شرحی در این باره دارد که خلاصه آن این است:

 (( سید باب چوت تبعید شد ادعای قائمیت کرد ))  

( و بنا به نقل فاضل مازندرانی در ظهور الحق ، صفحه 73، تبعید باب به چهریق در اواخر سال 1264 بوده است .)

 ابوالفضل گلپایگانی (مبلغ به اصطلاح عالم بزرگ بهائیان ) در کتاب کشف الغطاء ، صفحه 341سطر 20 می نویسد:

 (( باب در ماکو پرده  از روی کار برداشت و نداء قائمیت و ربوبیت شارعیت داد .))

 آیتی در کتاب الکواکب الدریه می نویسد:

باب نزد خانه کعبه داعیه خود را علنی نموده بدین نغمه بدیعتا تغنی نمود :

 ((انا القام الذی تنتظرون ؛ من همان قائم هستم که انتظار اورا می کشید.))

 نیز میرزا جانی در نقطه الکاف ، صفحه 208، سطر 14 می نویسد:

 (( سنه پنجم نقطه قائمیت در هیکل حضرت ذکر ، ظاهر شد و سماء مشیت گردید .))

 فاضل مازندرانی درکتاب ظهور الحق ، صفحه 173، می گوید ؛ سید باب به ملاعبدالخالق یزدی می نویسد :

 ((انا القائم الذی کنتم بظهوره تنتظرون ؛ من قائمی هستم که در انتظار ظهورش هستید .))

 اشراق خاوری  در کتاب تلخیص تاریخ نبیل ، در صفحه 317، می نویسد :

 (( درشب دوم پس از وصول (باب )به تبریز حضرت باب جناب عظیم (ملاعلی ترشیزی خراسانی که از مقربان باب بود و حتی در مسافرت ها و تبعیدها از باب جدا نمی شد ) را احضار فرمودند ، و علنا در نزد او به قائمیت اظهار نمودند .